Wstępem do psychoterapii indywidualnej jest zawsze spotkanie konsultacyjne (Intake Session), w trakcie którego rozmawiamy z Pacjentem o tym, co go do mnie sprowadziło, z jakimi trudnościami się boryka, czego oczekuje od współpracy z psychoterapeutą oraz ogólnie o jego historii i obecnej sytuacji życiowej. W trakcie tych początkowych sesji pomocy psychologicznej Pacjent ma też okazję, żeby zapytać mnie o to, co go nurtuje i rozwiać swoje wątpliwości dotyczące swoich problemów psychologicznych oraz psychoterapii.

Później, jeśli Pacjent uznaje, że chce ze mną pracować psychoterapeutycznie, ja zaś jestem przekonana, że wspólnie możemy zrealizować cele, które przed sobą stawia, umawiamy się na psychoterapię indywidualną. W praktyce oznacza to, że umawiamy się na proces mający jasno nazwane cele, składający się z określonej liczby sesji terapeutycznych, odbywających się w regularnych odstępach czasu. Umawiając się na pracę psychoterapeutyczną omawiamy też sprawy formalne, takie jak zmiany terminu i odwoływanie sesji, możliwe formy płatności czy faktury. Takie jasne nazwanie wszelkich zagadnień dotyczących psychoterapii i umówienie się na nie z Pacjentem psychoterapeuci określają mianem kontraktu psychoterapeutycznego.

Z Pacjentami indywidualnymi, korzystającymi z pomocy psychoterapeutycznej, spotykam się najczęściej raz na tydzień, w określonym dniu tygodnia, o stałej porze. Sesja psychoterapii indywidualnej trwa 50 minut.

Jeśli terapia trwa długo, co jakiś czas podsumowujemy to, co się do tej pory wydarzyło – wracamy do postawionych na początku celów, omawiamy zachodzące zmiany, planujemy dalszą pracę psychoterapeutyczną. Po zakończeniu terapii podsumowujemy cały proces.

Psychoterapia indywidualna prowadzona przez doświadczonego psychoterapeutę może być sposobem na rozwiązanie wielu problemów związanych z Twoim funkcjonowaniem w życiu społecznym, zawodowym i prywatnym.

Długotrwałe pozostawanie w sytuacji stresowej, nadmiar piętrzących się problemów, żalu do siebie, losu, ludzi i zachowań unikających realnej konfrontacji z problemami może prowadzić do wystąpienia stanów lękowych, a w konsekwencji depresji.

Depresja znacząco obniża jakość życia i powoduje cierpienie osoby chorującej, zwiększa ryzyko zachorowania na inne choroby, utrudnia funkcjonowanie zawodowe oraz społeczne.

Depresja należy do tzw. zaburzeń nastroju, czyli zaburzeń, których objawy koncentrują się zwykle wokół nieprawidłowej regulacji nastroju – np. utrzymującym się smutku, nadmiernej drażliwości i wybuchach gniewu, utraty zainteresowań i zdolności do odczuwania przyjemności.

Objawami depresji najczęściej są:

• obniżony nastrój – przeważa smutek, rezygnacja; uczucia te towarzyszą choremu przez większość dnia i nie mijają, nawet kiedy sytuacja Pacjenta się poprawia

• anhedonia – utrata zainteresowań i odczuwania przyjemności; to, co wcześniej sprawiało przyjemność, staje się obojętne i stan taki nie mija

• spadek aktywności – Pacjentowi towarzyszy zmęczenie (niekoniecznie wynikające z choroby) i unikanie wszelkich bodźców

• zaburzenia snu – płytki, przerywany sen

• silne lęki

• utrata masy ciała

• zaburzenia koncentracji

• drażliwość, agresja

• bóle somatyczne niewynikające z choroby

• nieracjonalne wyrzuty sumienia lub poczucie nadmiernej, nieuzasadnionej winy

• nawracające myśli o śmierci lub samobójstwie (lub jakiekolwiek zachowania samobójcze)

Wiele osób cierpiących na depresję ma kłopoty ze zwróceniem się z prośbą o pomoc. Depresja kliniczna nie jest oznaką słabości ani nie jest niczyją winą. Można ją skutecznie leczyć lekarstwami, psychoterapią albo połączeniem tych dwóch metod. Skuteczne leczenie depresji pomoże poczuć się lepiej stosunkowo szybko i odzyskać kontrolę oraz nadzieję na przyszłość.

Nerwice należą do najpowszechniej występujących zaburzeń natury psychicznej. Obejmują problemy o bardzo różnym charakterze i objawach. Mogą przejawiać się w formie zaburzeń zachowania (czynności natrętne np. mycie rąk), procesów psychicznych (myśli obsesyjne), emocji (zaburzenia lękowe, depresyjne) oraz pod postacią problemów z funkcjonowaniem narządów ciała (np. bezwład kończyn, bóle).

Różnorodność przykrych dolegliwości chorobowych wynika z faktu, że stanowią one specyficzną dla danej osoby (nieadaptacyjną) próbę radzenia sobie. Najpierw – z okolicznościami życiowymi lub konfliktami wewnętrznymi, które dla danej osoby okazały się na tyle trudne, że można uznać je uznać za jedną z przyczyn wystąpienia nerwicy. Potem – już także z samym nasilonym lękiem nerwicowym (redukcja napięcia np. poprzez czynności kompulsywne – objadanie się, mycie rąk itp.).

Objawami nerwicy najczęściej są:

• przyspieszone bicie serca

• przyspieszony oddech

• drżenie mięśni

• wzmożona potliwość

• gonitwa myśli o nieprzyjemnym charakterze (mogą np. przybierać postać natrętnych rozważań na budzący lęk temat)

• niepokój lokomocyjny (człowiek odczuwa przymus zmiany pozycji ciała lub odwrotnie, może mieć wrażenie, że nie jest w stanie się ruszyć)

• uderzenia gorąca

• bóle i zawroty głowy

• uczucie ucisku w gardle

• burczenie w brzuchu, wynikające z przyspieszenia perystaltyki

W rozwoju zaburzeń nerwicowych ważną rolę odgrywają czynniki psychologiczne, przyczyny ich powstawania można rozważać w pełni, opierając się na tzw. modelu biopsychospołecznym. Uwzględnia on także czynniki biologiczne, środowiskowe, społeczne czy kulturowe. Ich złożoność rozpatruje się indywidualnie w przypadku konkretnego Pacjenta i konkretnego zaburzenia.

Trauma to bardzo silne przeżycie, porównywalne z ekstremalnym stresem. Może mieć długotrwałe i trudne do odwrócenia skutki. Objawami traumy są m.in. odrętwienie psychiczne i szok. Działania osoby biorącej udział w traumatycznym wydarzeniu są świadome, ale w wielu przypadkach – szybko wymazywane z pamięci. Często najtrudniejsze i długotrwałe jest dochodzenie do siebie. Trauma zwykle prowadzi do poważnych zmian utrudniających codzienne funkcjonowanie człowieka, w konsekwencji utrwala trudności uniemożliwiające powrót do stanu pierwotnego. Często owe trudności układają się w konfigurację objawów mogących tworzyć jednostki medyczne, takie jak ostra reakcja na stres lub zespół stresu pourazowego.

Objawami doświadczenia traumy najczęściej są:

• poczucie bezradności, bezsilności, zdezorientowania, braku kontroli

• chroniczne zmęczenie, wyczerpanie

• trudność w koncentracji i podtrzymaniu uwagi

• koszmary senne, bezsenność lub zbytnia senność

• powracające myśli związane z traumatycznym wydarzeniem

• niekontrolowane pobudzenie, drażliwość, przesadzone reakcje

• nadmierna czujność, ostrożność, częste wzdrygnięcia

• unikanie ludzi i sytuacji przypominających o zdarzeniu

• unikanie emocji związanych z traumą np. poprzez sięganie po używki

• luki w pamięci, głównie w odniesieniu do traumatycznych wydarzeń

• ataki paniki, wstyd, poczucie winy, niekontrolowane wybuchy gniewu

• trudności w utrzymaniu związków z innymi

• depresja

• zaburzenia dysocjacyjne

Celem terapii traumy jest przepracowanie wspomnienia traumatycznego, poradzenie sobie z przytłaczającymi emocjami, odzyskanie kontroli nad swoim życiem oraz nauczenie się samoregulacji.